Papa

Buiten, slaat de wind tegen de ramen,
binnen vloeien langs mijn wangen de tranen.
Het zal nooit meer, het zelfde zijn,
o, wat doet dit vreselijk veel pijn.
Veel heb je mij gegeven,
vreugde, warmte en liefde in mijn leven.
Nooit meer kan ik met je praten,
want je hebt ons verlaten.
Mijn gevoel zegt dat het goed zo is,
maar het blijft een heel gemis.
Papa, een ding moet je nog weten,
ik zal je nooit vergeten.
In mijn gedachten, zal je altijd blijven bestaan,
jaar in, jaar uit, daarvan kun je op aan.
Wat een immens verdriet geeft dat,
wat er zomaar langs komt op je pad.
Ik zal mij er dapper door heen slaan,
zoals jij mij hebt geleerd, altijd door te gaan.


Patricia. 1994. © 2003