Oud of niet?

Ze stond voor het raam. Een goed verzorgde oude dame, ze tuurde naar buiten wachtend op de verhuiswagen.
Er was familie beraad geweest om over ”moeder” te praten.
Een dochter en een zoon vonden niet dat zij het huis al uit hoefde. Maar om ruzie te voorkomen hadden die net als zij, op een bepaald moment, het zwijgen er toegedaan.
Ze had haar weerwoord gegeven want ze gaf zich niet zonder slag of stoot over.
Maar de kinderen hadden besloten dat ze niet meer alleen kon wonen. Dus had ze zich er maar bij neergelegd.
Nu stond ze te wachten om naar een verzorgingsflat gebracht te worden. In haar ogen blonken tranen, maar ze was sterk en niemand zou aan haar zien dat ze verdriet had. Ze wilde namelijk helemaal niet weg.
Ze kon best nog voor zichzelf zorgen, ongelukken had ze nog nooit gehad.
En….. kon ze niet alles zelf nog?
Ja, ze had hulp, een keer in de week, maar dat was om het zware werk te doen.
Ze was over de 80 dus dat mocht toch wel.
Nee! Ze wilde niet weg. Maar tegen haar kinderen die, in alle wijsheid, hadden besloten dat moeder maar naar een verzorgingsflat moest gaan, kon ze niet op.

Ze dacht terug aan het verleden.
Hier was ze komen wonen toen ze ging trouwen met Frits.
Frits, de lieverd die een paar jaar geleden overleden was.
Wat zou hij zich verzet hebben tegen zijn kinderen.
Hij wilde immers zo lang mogelijk vrij zijn, genieten van alles wat ze in de 55 jaar samen  hadden opgebouwd.
Frits, was een goede man voor haar geweest. Altijd hard gewerkt en een goede vader voor de kinderen.
Ze hadden 6 kinderen gekregen en met vallen en opstaan vaak de eindjes aan elkaar moeten knopen. Maar toch hadden ze een gelukkig leven geleid.
Natuurlijk was het grootste gedeelte van de opvoeding door haar gedaan, maar dat bracht de tijd nu eenmaal met zich mee.
Een man werkte, een vrouw zorgde voor de kinderen.
60 jaar had ze hier gewoond, waarvan 55 met haar Frits.
En nu moest ze afscheid nemen van dit alles. Het deed haar pijn en veel verdriet.
Ze dacht terug aan de jaren dat ze pas getrouwd waren, zware jaren, in een moeilijke tijd.
Maar ze hadden zich er doorheen geslagen.
Kinderen kwamen, wel snel achter elkaar maar het was heerlijk. De feestdagen, Sinterklaas, Kerst, Oud en Nieuwjaar.
De vakanties heerlijk fietsen en picknicken in de duinen.
Wandelingen langs het strand en zwemmen in de zee.
Maar ook de school, wat had ze de kinderen geholpen met huiswerk. Danslessen, eerste vriendjes, de verdrietjes als de liefde weer over was. Verlovingen, trouwen en kleinkinderen.
Ja ze had een rijk leven gehad samen met Frits en de kinderen.
Ook moeilijke tijden hadden ze meegemaakt. Het overlijden van een van de kinderen, een scheiding van een ander.
Allemaal hele verdrietige dingen die in een mensenleven kunnen gebeuren en waar je mee om moet leren gaan om verder te kunnen.
Maar ondanks dat het veel verdriet in het gezin had gegeven waren ze toch door gegaan met te proberen voor de andere het zo fijn mogelijk te maken. Volgens haar waren ze daar goed in geslaagd. De kinderen waren redelijk terechtgekomen. De een wat meer fortuinlijker dan de ander, maar waar kon spijkerde ze altijd wat bij.

En nu stond ze hier dan te wachten, om naar haar laatste woonadres te gaan.
Want als je al zo oud bent, dan wordt de tijd om vooruit te kijken erg kort.
Ze zou zich er maar bij neerleggen, kon niet anders en er maar van maken wat er van te maken viel.
Ze liet zich niet kennen had ze nooit gedaan.
Een glimlach was om haar mond, toen haar dochter, met haar twee zonen eraan kwamen. De verhuiswagen was er.
Ze keek nog eenmaal rond en liep achter haar kinderen aan.

Een nieuwe… toekomst… tegemoet.

Mar Klavier ( Patricia) © 2003