Dit verhaaltje heb ik geschreven in 2003.
Maar het had vandaag kunnen zijn.

De oude man.

De oude man, ook wel Vadertje Tijd genoemd, schuifelde moeizaam door de sneeuw.
Hij was moe en versleten, zag een bankje, ging zitten en dacht terug aan de 12 maanden, die hij jong en vrolijk was begonnen en nu oud en triest aan zijn einde zag komen.
Het begon allemaal zo leuk de eerste dag.
Vol goede moed had hij deze baan aangenomen om een jaar lang op de wereld te passen.
Achteraf gezien was het de zwaarste baan die hij ooit had gehad.
Ieder jaar zag hij op de eerste dag dat de mensen zeer vrolijk en uitgelaten waren. Gezellig rond een boom zaten en spelletjes deden.
Hij zag ze vrolijk lachen en het leek hem wel leuk om dit zo eens al die dagen te doen.
Een wereld vol met leuke en vrolijke mensen, vol gezelligheid.

Maar nu…… nu het jaar bijna om was moest hij teleurgesteld zien hoe het hem de afgelopen maanden was vergaan.
De mensen waren blind, keken niet naar elkaar om, alleen die ene dag leek het wel. Verder zagen ze niet meer wat er in de wereld gebeurde.
Het leek wel of iedereen zijn ogen gesloten had en alleen de eigen 50 cm nog om hem, of haar heen zag.
Er waren natuurrampen waar de mensen niets aan konden doen.
Althans, dat zeiden ze, maar vele rampen hadden nooit plaats gevonden als de mens van de natuur was afgebleven.
Dan waren er oorlogen. Iedereen wilde meer, meer en meer. Zij voerden strijd om alles wat een ander had en zij wilden hebben.
Duizenden mensen vonden onnodig de dood.
Mensen die verdronken, omdat ze in een bootje als vee naar een betere wereld wilde vluchten. Een betere wereld dachten ze maar…. ze kwamen er nooit aan.
Kinderen die moesten werken om goedkoop kleren te maken voor andere mensen aan de andere kant van de wereld zodat sommige lui er lekker aan konden verdienen..
Kinderen die als soldaat moesten vechten. Tegen wie? Dat wisten ze zelf vaak niet eens.

Dit alles zag de oude man dit jaar aan zich voorbij gaan in deze grote wereld en natuurlijk nog veel meer.
Niet dat het anders was dan andere jaren, o nee, maar de man was zo vol goede moed begonnen en hoopte dat het toch eens anders kon zijn.
Nu was hij moe, hij kon niet meer, keek naar de klok en zag dat zijn opvolger al klaar stond.
Een jonge vent die, zo te zien, er veel zin in had net als hij vorig jaar.
Zou hij wat zeggen of hield hij zijn mond.
Nee hij zei maar niets dat deed bijna niemand meer, iedereen liet het maar gaan zoals het was.
Niemand kon wat doen zeiden ze, dus de oude man ook niet.
Hij hoopte dat het nieuwe jaar toch beter zou worden dan het jaar wat hij vol goede moed was begonnen.
Dat de mensen die dit verhaaltje zouden lezen in ieder geval een fijn jaar tegemoet zouden gaan.
Rekening zouden houden met andere mensen, die allemaal recht hebben op een stukje van de lucht en de aarde van deze wereld.
Met trillenden handen schreef hij zijn laatste dagen in het jaarboek 2004.

Patricia  ( Mar Klavier Pseudoniem )  2003